Wenus a Inanna

Planeta Wenus obiega Słońce w ciągu 225 ziemskich dni. Obieg ten cechuje się niezwykłą harmonią i cyklicznością. Patrząc na punkty na ekliptyce, w których Wenus jest w "górnej" koniunkcji z Słońcem (po jej pełnym obegu wokół Słońca - patrz rys. w galerii), powstaje sześcio-etapowy, zamknięty cykl. Po połączeniu punktów koniunkcji powstaje figura pentagramu (lub pentaklu, biorąc pod uwagę zamknięcie pentagramu w kole).

Przyjrzyjmy się obecnej sytuacji na niebie oraz datom kiedy Wenus ma koniunkcję ze Słońcem. Obok przedstawione są daty koniunkcji w kolejności pokazanej również na rysunku:

Należy dodać, że miejsce powrotu Wenus do pierwszego wierzchołka pentagramu, czyli nowego etapu cyklu, jest przesunięte średnio o 4° (w prawo), co odpowiada także przesunięciu o tyle stopni cyklu ascendentu na Ziemi i jest także związane z dobowym i rocznym obrotem Ziemi mającym średnio 364 dni, względem 360 stopni koła.

Takie przesunięcie powoduje, że występuje widziany z Ziemi  "ruch" figury pentagramu po ekliptyce. Jest to ruch prawoskrętny i wynosi średnio 4° na 6 lat wenusjańskich (obiegów Wenus wokół Słońca), czyli 6 cyklów; lub 8 lat ziemskich.

Dokładnie pokazałem omawiane przesunięcie poniżej (punkty 1 i 6), wraz z datami wystąpienia koniunkcji Wenus i Słońca:

 

Widzimy tutaj przesunięcie koniunkcji i inne położenie figury względem tej prezentowanej na poprzednim schemacie. Poprzednio, w punkcie o nr 1, koniunkcja miała miejsce w 21° Koziorożca, a pokazana tutaj: w 2° Koziorożca (koniunkcja nr 6 ma miejsce w 28° Strzelca). 

Takie ułożenie pentagramu, związane z wskazanymi datami, jest przeze mnie wykonane celowo, gdyż dotyczy to kolejnego cyklu koniunkcji Wenus, związanego z takim ułożeniem figury, które odpowiada "białemu" pentagramowi (patrz niżej).

Wenus była badana zarówno przez Majów ( 6 w. p.n.e.) jak i w czasach sumeryjskich (4-2 w. p.n.e.) i w obu kulturach miała wpływ na cykliczność czasów pokojowych i wojennych; miłości i nienawiści.

Ta dualność przedstawiana jest w pentaklu i dotyczy przyjętej w kulturze, a zapoczątkowanego w XIX w. przez Eliphas'a Levi'ego, obrazowania pentaklu: harmonijnego (białego, z wierzchołkiem w zenicie (MC)) i dysharmonijnego (czarnego, z wierzchołkiem w IC (dole nieba (koła)):

Pentagram dzieli koło na 5 części, każdy po 72°. Wyznacza on aspekty związane z tym podziałem: kwintyl 72° i bikwintyl 144°.

Biorąc pod uwagę ruch prawoskrętny i porównując dwa pierwsze kosmogramy, widać, że w obecnych czasach cykl Wenus zbliża nas do harmonii (harmonijnego ułożenia pentagramu), którą kulminację osiągniemy w latach 70-tych i 80-tych XXI w. Dla porównania przedstawię obraz kulminacji poprzedniego okresu nieharmonijnego - proszę zwrócić uwagę na daty:

 

Przejście z pozycji harmonijnej do nieharmonijnej, lub odwrotnie, zajmuje pokonanie 36° ekliptyki. Cztery stopnie jest wielkością uśrednioną przesunięcia po zakończeniu jednego cyklu w prawą strone ekleptyki, a w obecnym czasie stanowi większą wartość, która wynosi, w przeliczeniu na lata: 130 lat (ok. 1940 - 2070).

Pentagram był znany jako "Gwiazda Isztar", a później jako "Gwiadza Izydy". Mistycy pitagorejscy widzieli w nim symbol doskonałości. [Wikipedia, Pentagram]

"Isztar (sumeryjskie Inanna) była najważniejszym żeńskim bóstwem Mezopotami. Bogini miłości i zmysłowości, ale również wojny i zemsty. Królowa niebios.  Imię Isztar (wcześniej Esztar) w języku akadyjskim spokrewnione jest z imionami: Attar (południowoarabskie bóstwo) i Astarte (fenicka bogini, biblijna Asztoret). Sumeryjskie "Inanna" prawdopodobnie wywodzi się od Nin-ana ("Pani Nieba"). Występuje również w formie Inana oraz Innin.

W Isztar można wyodrębnić 3 aspekty:

• bogini miłości cielesnej
• bogini wojny. Dla Asyryjczyków była nią zwłaszcza Isztar z Arbeli.
• utożsamianie bogini z planetą Wenus. W tej formie występowała czasami pod imieniem Ninsianna." [Wikipedia, Isztar]

Stąd też wzięły się postacie związane z Wenus i jej dwulicowością:

        

dobra i zła wróżka

Owa dobra i zła wróżka, to Harmonia (grecka bogini uosabiająca zgodę, ład i symetrię) oraz Eris (Eryda), grecka bogini niezgody, chaosu i nieporządku. Łacińskimi odpowiednikami tychże bogiń są: Concordia orazDiscordia.

Wracając do Wenus jako władczyni 6-go domu i znaku zodiaku Panny, przypatrzmy się jej umiłowaniu porządku i harmonii, a także magii: "magii liczb". Przykładem takim, w odniesieniu do pentagramu, jest "złoty podział" (złota liczba, złote cięcie, złota proporcja, proporcja harmoniczna, boska proporcja):

              

Podział ten odnosi się do liczby fi: φ = (1+√5)/2 = 1.61803398

i ciągu Fibonacciego: 1,1,2,3,5,8,13,21,34,55,89,144,233,377,610,987, ...

 0  = 0 - punkt "zakotwiczenia" w świecie
  1/1  = 1
  2/1  = 2
  3/2  = 1,5
  5/3  = 1,66666667
  8/5  = 1,6
13/8  = 1,625
21/13 = 1,61538462
34/21 = 1,61904762
55/34 = 1,61764706
89/55 = 1,61818182
89/55 = 1,61818182... itd... (czym wyższe dzielna i dzilnik ciągu Fibonacciego, tym dokładniejsza liczba fi)
 

Z "złotym podziałem" związane są np. "złoty prostokąt" i "złota spirala", figury spotykane w naszej codziennej rzeczywistości jak i obserwowane w makro i mikrokosmosie (m.in. w budowie ludzkiego ciała ludzkiego jak i budowie i działaniu kosmosu), będące przedmiotem studiów "świętej geometrii".

 

Cechy Panny, jako znaku zodiaku, są powszechnie znane. Cechuje ją porządek, perfekcja i dokładność. Funkcja Wenus również przynależy do tych cech. Jest nią przede wszystkim harmonia i harmonizacja - doskonałość i doskonalenie.

Liczba "6" jest pierwszą liczbą doskonałą - liczbą naturalną, która jest sumą wszystkich swoich dzielników właściwych [Wapedia, liczba doskonała]: 6=3+2+1. Następną liczbą doskonałą jest 28, a następnie 496, 8128, 33550336, 8589869056 i 137438691328.

Jest powiedzenie: diabeł tkwi w szczegółach. Powiedzenie to dotyczy Wenus, znaku Panny i oczywiście potencjału "6".

Sumeryjska Inanna przedstawiana jest z dziwnymi przedmiotami, uważanymi za przyrządy miernicze, które to mają związek z kształtem liczby 6, przedstawionej niżej w obrazie pokazującym jej ewolucję [Wikipedia,liczba 6]:

     

Wenus i znak zodiaku Panny dotyczy dokładności, szczegółowości, harmonii, skrupulatności itp, a skąd mowa o diable? Inanna stała się wzorem dla jednej z kart wielkich arkanów tarota, począwszy od tarota Marsylskiego i tarota Rider-Waite: 

         

Pokazane są tutaj arkana 15 (Diabeł) i 6 (Kochankowie). W zapisie numerologicznym obie karty mają potencjał "6" (1+5=6). Karty te są zbieżne ze sobą i widać tutaj jak słuszne jest powiedzenie: miłość i nienawiść są dwiema obliczami tego samego.

Cechą, która powoduje tą skrajność jest emocjonalność, która cechuje Wenus i znak Panny. Emocjonalność jest przeciwieństwem uczuciowości, tak jak analiza jest przeciwieństwem syntezy.

Sztuka

Wenusjańska emocjonalność nie jest bierna, tak jak księżycowe pragnienie; jest ona twórcza (ten potencjał wystepuje wszakże po potencjale "5" - kreatywności). Jej celem jest płodzenie, czyli tworzenie (5) form (1); inaczej mówiąc potencjałowi "6" odpowiada sztuka. Jest to sztuka oczarowywania, jako sztukmistrz i "czaruś"; sztuka piękna/ sztuka wyzwolona, czyli artyzm, a także sztuka pospolita/ mechaniczna, czylirzemieślnicza. We wszystkich tych sztukach istotne są szczegóły wynikające z analizy i harmonii. Potencjał "6" podlega zasadzie: od lenistwa do pracowitości i na tym koncentruje się jej sedno.

***

Doskonałość Wenus jest jedną stroną medalu - jest to potencjał "6", który jest kulminacją rozwoju wewnętrznego (osobistego). Jest to połowa z 12-stu potencjałów rozwojowych, które stanowią pełnię. Z tą doskonałością wchodzimy w świat zewnętrzny i tam doświadczamy intera. Doskonałość i perfekcja jest cechą rzemieślników, a w mistyce (opozycyjnym potencjale "12") się ona rozmywa i ginie (podobnie jak niedoskonałość), mimo to o doskonałości możemy przeczytać również w materiałach dotyczących aniołów, tj. "Świetlista siła aniołów" J.Ruland. Doskonałość reprezentują elohimy Arkturus i Diana.