To inne imię Azazela, czczony przez Jezydów.
Melek Taus< anioł pawi, pierwszy stworzony przez boga, w niedzielę, najpotężniejszy anioł,któremu dano władzę nad ziemią i nad ludźmi. Inna historia mówi że swoimi łzami ugasił piekło -7 dni płakał.
Jego symbolem jest paw...kolory tęczy.Wśród narodów ościennych Melek/lub Malik jest uważany za diabła, Szatana/Scheitana-islam.
sobota, 6 października 2012
Rodzinka
Enlil-dziadek
-syn Nannan/Sin+ żona Ningal
-Azazel +Astarte?Astaroth
\lub inna nazwa
Utu?Szamasz=Inanna/Isztar
-syn Nannan/Sin+ żona Ningal
-Azazel +Astarte?Astaroth
\lub inna nazwa
Utu?Szamasz=Inanna/Isztar
Triada
bóg Słońca-Utu -sumeryjskie imię
-Szamasz(Shamash)-babilońskie imię
+
bóg księżyca
Nanar-Sin
+
Isztar(bogini Ziemi)
Wenus( Gwiazda poranna i zachodnia)-The Morninng and the eveninng star
-Szamasz(Shamash)-babilońskie imię
+
bóg księżyca
Nanar-Sin
+
Isztar(bogini Ziemi)
Wenus( Gwiazda poranna i zachodnia)-The Morninng and the eveninng star
Inana-Isztar
* bogini miłości cielesnej i zachowań seksualnych (jest ona szczególnie związana z seksem pozamałżeńskim i z prostytucją - w sposób, który do tej pory nie został jeszcze w pełni zbadany, pomimo uwag Herodota na ten temat. Tak zwane święte zaślubiny , w których uczestniczy Inana, nie niosą ze sobą żadnych implikacji moralnych dla związków małzeńskich ludzi. Szósta tabliczka babilońskiego eposu o Gilgameszu, w której Gilgamesz czyni wymówki bogini Isztar z powodu sposobu, w jaki traktowała całą serię kochanków i nie chce stać się ostatnim na tej liście, jest ważnym źródłem informacji o tej cesze bogini Isztar, podobnie jak różne wersje poematów sumeryjskich o Inanie i jej miłości do Dumuziego).
* bogini wojny (rozmiłowana w walce, metaforycznie określanej jako "plac zabawy bogini Isztar". Gwałtowna i żądna władzy, staje w czasie walki u boku swoich ulubionych królów. W jednym z poematów sumeryjskich Inana prowadzi wyprawę wojenną przeciwko górze Ebih. Inny przedstawia jej podróż do Eridu, aby uzyskać me, a jeszcze inny - jej zejście do świata podziemnego. Wszystkie ukazują dążenie bogini do poszerzenia władzy. Dla Asyryjczyków boginią wojny była zwłaszcza Isztar z Arbeli).
* utożsamienie bogini z planetą Wenus ("jestem Inaną wschodu słońca" - mówi bogini o sobie w "Zejściu Inany do świata podziemnego". W tej formie występowała czasami pod imieniem Ninsianna. Jej transformacja w gwiazdę poranną jest sławiona w poemacie ułożonym prawdopodobnie w okresie kasyckim). Bogini Inany dotyczą także mity: "Inana i Bilulu" - w którym Inana zmienia starą kobietę Bilulu w wóz skórzany, uważając ją za winną śmierci Dumuziego; "Inana i Szu-kale-tuda" - dotyczący ogrodnika Szu-kale-tudy oraz "Gilgamesz, Enkidu i zaświaty" - w pierwszej części tego mitu bogini Inana przesadza do Uruk święte drzewo halub, z którego drewna zostaną później wykonane jej tron i łóżko).
Wenus a Inanna
Planeta Wenus obiega Słońce w ciągu 225 ziemskich dni. Obieg ten cechuje się niezwykłą harmonią i cyklicznością. Patrząc na punkty na ekliptyce, w których Wenus jest w "górnej" koniunkcji z Słońcem (po jej pełnym obegu wokół Słońca - patrz rys. w galerii), powstaje sześcio-etapowy, zamknięty cykl. Po połączeniu punktów koniunkcji powstaje figura pentagramu (lub pentaklu, biorąc pod uwagę zamknięcie pentagramu w kole).
Przyjrzyjmy się obecnej sytuacji na niebie oraz datom kiedy Wenus ma koniunkcję ze Słońcem. Obok przedstawione są daty koniunkcji w kolejności pokazanej również na rysunku:
Należy dodać, że miejsce powrotu Wenus do pierwszego wierzchołka pentagramu, czyli nowego etapu cyklu, jest przesunięte średnio o 4° (w prawo), co odpowiada także przesunięciu o tyle stopni cyklu ascendentu na Ziemi i jest także związane z dobowym i rocznym obrotem Ziemi mającym średnio 364 dni, względem 360 stopni koła.
Takie przesunięcie powoduje, że występuje widziany z Ziemi "ruch" figury pentagramu po ekliptyce. Jest to ruch prawoskrętny i wynosi średnio 4° na 6 lat wenusjańskich (obiegów Wenus wokół Słońca), czyli 6 cyklów; lub 8 lat ziemskich.
Dokładnie pokazałem omawiane przesunięcie poniżej (punkty 1 i 6), wraz z datami wystąpienia koniunkcji Wenus i Słońca:
Widzimy tutaj przesunięcie koniunkcji i inne położenie figury względem tej prezentowanej na poprzednim schemacie. Poprzednio, w punkcie o nr 1, koniunkcja miała miejsce w 21° Koziorożca, a pokazana tutaj: w 2° Koziorożca (koniunkcja nr 6 ma miejsce w 28° Strzelca).
Takie ułożenie pentagramu, związane z wskazanymi datami, jest przeze mnie wykonane celowo, gdyż dotyczy to kolejnego cyklu koniunkcji Wenus, związanego z takim ułożeniem figury, które odpowiada "białemu" pentagramowi (patrz niżej).
Wenus była badana zarówno przez Majów ( 6 w. p.n.e.) jak i w czasach sumeryjskich (4-2 w. p.n.e.) i w obu kulturach miała wpływ na cykliczność czasów pokojowych i wojennych; miłości i nienawiści.
Ta dualność przedstawiana jest w pentaklu i dotyczy przyjętej w kulturze, a zapoczątkowanego w XIX w. przez Eliphas'a Levi'ego, obrazowania pentaklu: harmonijnego (białego, z wierzchołkiem w zenicie (MC)) i dysharmonijnego (czarnego, z wierzchołkiem w IC (dole nieba (koła)):
Pentagram dzieli koło na 5 części, każdy po 72°. Wyznacza on aspekty związane z tym podziałem: kwintyl 72° i bikwintyl 144°.
Biorąc pod uwagę ruch prawoskrętny i porównując dwa pierwsze kosmogramy, widać, że w obecnych czasach cykl Wenus zbliża nas do harmonii (harmonijnego ułożenia pentagramu), którą kulminację osiągniemy w latach 70-tych i 80-tych XXI w. Dla porównania przedstawię obraz kulminacji poprzedniego okresu nieharmonijnego - proszę zwrócić uwagę na daty:
Przejście z pozycji harmonijnej do nieharmonijnej, lub odwrotnie, zajmuje pokonanie 36° ekliptyki. Cztery stopnie jest wielkością uśrednioną przesunięcia po zakończeniu jednego cyklu w prawą strone ekleptyki, a w obecnym czasie stanowi większą wartość, która wynosi, w przeliczeniu na lata: 130 lat (ok. 1940 - 2070).
Pentagram był znany jako "Gwiazda Isztar", a później jako "Gwiadza Izydy". Mistycy pitagorejscy widzieli w nim symbol doskonałości. [Wikipedia, Pentagram]
"Isztar (sumeryjskie Inanna) była najważniejszym żeńskim bóstwem Mezopotami. Bogini miłości i zmysłowości, ale również wojny i zemsty. Królowa niebios. Imię Isztar (wcześniej Esztar) w języku akadyjskim spokrewnione jest z imionami: Attar (południowoarabskie bóstwo) i Astarte (fenicka bogini, biblijna Asztoret). Sumeryjskie "Inanna" prawdopodobnie wywodzi się od Nin-ana ("Pani Nieba"). Występuje również w formie Inana oraz Innin.
W Isztar można wyodrębnić 3 aspekty:
- bogini miłości cielesnej
- bogini wojny. Dla Asyryjczyków była nią zwłaszcza Isztar z Arbeli.
- utożsamianie bogini z planetą Wenus. W tej formie występowała czasami pod imieniem Ninsianna." [Wikipedia, Isztar]
Stąd też wzięły się postacie związane z Wenus i jej dwulicowością:
dobra i zła wróżka
Owa dobra i zła wróżka, to Harmonia (grecka bogini uosabiająca zgodę, ład i symetrię) oraz Eris (Eryda), grecka bogini niezgody, chaosu i nieporządku. Łacińskimi odpowiednikami tychże bogiń są: Concordia orazDiscordia.
Wracając do Wenus jako władczyni 6-go domu i znaku zodiaku Panny, przypatrzmy się jej umiłowaniu porządku i harmonii, a także magii: "magii liczb". Przykładem takim, w odniesieniu do pentagramu, jest "złoty podział" (złota liczba, złote cięcie, złota proporcja, proporcja harmoniczna, boska proporcja):
Podział ten odnosi się do liczby fi: φ = (1+√5)/2 = 1.61803398
i ciągu Fibonacciego: 1,1,2,3,5,8,13,21,34,55,89,144,233,377,610,987, ...
0 = 0 - punkt "zakotwiczenia" w świecie
1/1 = 1
2/1 = 2
3/2 = 1,5
5/3 = 1,66666667
8/5 = 1,6
13/8 = 1,625
21/13 = 1,61538462
34/21 = 1,61904762
55/34 = 1,61764706
89/55 = 1,61818182
89/55 = 1,61818182... itd... (czym wyższe dzielna i dzilnik ciągu Fibonacciego, tym dokładniejsza liczba fi)
1/1 = 1
2/1 = 2
3/2 = 1,5
5/3 = 1,66666667
8/5 = 1,6
13/8 = 1,625
21/13 = 1,61538462
34/21 = 1,61904762
55/34 = 1,61764706
89/55 = 1,61818182
89/55 = 1,61818182... itd... (czym wyższe dzielna i dzilnik ciągu Fibonacciego, tym dokładniejsza liczba fi)
Z "złotym podziałem" związane są np. "złoty prostokąt" i "złota spirala", figury spotykane w naszej codziennej rzeczywistości jak i obserwowane w makro i mikrokosmosie (m.in. w budowie ludzkiego ciała ludzkiego jak i budowie i działaniu kosmosu), będące przedmiotem studiów "świętej geometrii".
Cechy Panny, jako znaku zodiaku, są powszechnie znane. Cechuje ją porządek, perfekcja i dokładność. Funkcja Wenus również przynależy do tych cech. Jest nią przede wszystkim harmonia i harmonizacja - doskonałość i doskonalenie.
Liczba "6" jest pierwszą liczbą doskonałą - liczbą naturalną, która jest sumą wszystkich swoich dzielników właściwych [Wapedia, liczba doskonała]: 6=3+2+1. Następną liczbą doskonałą jest 28, a następnie 496, 8128, 33550336, 8589869056 i 137438691328.
Jest powiedzenie: diabeł tkwi w szczegółach. Powiedzenie to dotyczy Wenus, znaku Panny i oczywiście potencjału "6".
Sumeryjska Inanna przedstawiana jest z dziwnymi przedmiotami, uważanymi za przyrządy miernicze, które to mają związek z kształtem liczby 6, przedstawionej niżej w obrazie pokazującym jej ewolucję [Wikipedia,liczba 6]:
Wenus i znak zodiaku Panny dotyczy dokładności, szczegółowości, harmonii, skrupulatności itp, a skąd mowa o diable? Inanna stała się wzorem dla jednej z kart wielkich arkanów tarota, począwszy od tarota Marsylskiego i tarota Rider-Waite:
Pokazane są tutaj arkana 15 (Diabeł) i 6 (Kochankowie). W zapisie numerologicznym obie karty mają potencjał "6" (1+5=6). Karty te są zbieżne ze sobą i widać tutaj jak słuszne jest powiedzenie: miłość i nienawiść są dwiema obliczami tego samego.
Cechą, która powoduje tą skrajność jest emocjonalność, która cechuje Wenus i znak Panny. Emocjonalność jest przeciwieństwem uczuciowości, tak jak analiza jest przeciwieństwem syntezy.
Sztuka
Wenusjańska emocjonalność nie jest bierna, tak jak księżycowe pragnienie; jest ona twórcza (ten potencjał wystepuje wszakże po potencjale "5" - kreatywności). Jej celem jest płodzenie, czyli tworzenie (5) form (1); inaczej mówiąc potencjałowi "6" odpowiada sztuka. Jest to sztuka oczarowywania, jako sztukmistrz i "czaruś"; sztuka piękna/ sztuka wyzwolona, czyli artyzm, a także sztuka pospolita/ mechaniczna, czylirzemieślnicza. We wszystkich tych sztukach istotne są szczegóły wynikające z analizy i harmonii. Potencjał "6" podlega zasadzie: od lenistwa do pracowitości i na tym koncentruje się jej sedno.
***
Doskonałość Wenus jest jedną stroną medalu - jest to potencjał "6", który jest kulminacją rozwoju wewnętrznego (osobistego). Jest to połowa z 12-stu potencjałów rozwojowych, które stanowią pełnię. Z tą doskonałością wchodzimy w świat zewnętrzny i tam doświadczamy intera. Doskonałość i perfekcja jest cechą rzemieślników, a w mistyce (opozycyjnym potencjale "12") się ona rozmywa i ginie (podobnie jak niedoskonałość), mimo to o doskonałości możemy przeczytać również w materiałach dotyczących aniołów, tj. "Świetlista siła aniołów" J.Ruland. Doskonałość reprezentują elohimy Arkturus i Diana.
historia cd
KRÓLOWA NIEBIOS
Tytuł bogini czczonej przez odstępczych Izraelitów w czasach Jeremiasza (Jer 44:17-19).
Chociaż kult „królowej niebios” praktykowały przede wszystkim kobiety, najwyraźniej w pewnym stopniu była weń zaangażowana cała rodzina. Kobiety piekły placki ofiarne, synowie zbierali drewno, a ojcowie rozpalali ogień (Jer 7:18). O głębokim zakorzenieniu się tego kultu wśród Żydów świadczy rozumowanie tych, którzy uciekli do Egiptu, gdy zamordowano namiestnika Gedaliasza. Przypisali swe nieszczęścia temu, że ‛przestali sprawiać, by wznosił się dym ofiarny dla „królowej niebios”, i wylewać dla niej ofiary płynne’. Ale prorok Jeremiasz dobitnie wykazał, że ich rozumowanie jest błędne (Jer 44:15-30).
Pismo Święte nie identyfikuje dokładnie „królowej niebios”. Niektórzy utożsamiają ją z sumeryjską boginią płodności Inaną, babilońską Isztar. Imię Inana dosłownie znaczy „królowa nieba”. Jej babilońska odpowiedniczka, bogini Isztar, jest w akadyjskich tekstach określana mianem „królowej niebios” oraz „królowej niebios i gwiazd”.
Wygląda na to, że kult Isztar upowszechnił się w różnych krajach. Na jednej z tabliczek z Amarny, w liście Tuszratty do Amenhotepa III, jest mowa o „Isztar, pani nieba”. Egipska inskrypcja faraona Horemheba, który przypuszczalnie panował w XIV w. p.n.e., zawiera wzmiankę o „Asztarte [Isztar], pani nieba”. Na znalezionym w Memfis fragmencie steli pochodzącej z czasów faraona Merenptaha (prawdopodobnie XIII w. p.n.e.) widnieje wizerunek podpisany „Asztarte, pani nieba”. W okresie perskim w Syene (współczesny Asuan) Asztarte była nazywana „królową niebios”.
Kult „królowej niebios” praktykowano jeszcze w IV w. n.e. Około r. 375 Epifaniusz napisał w rozprawie Panarion (79, 1, 7): „Niektóre kobiety przyozdabiają jakiś wózek lub czworokątną ławkę, rozpościerają kawałek płótna i podczas pewnego dorocznego święta kładą tam bochenek chleba, ofiarując go w imię Marii. Następnie wszystkie kobiety jedzą ten chleb”. Epifaniusz (79, 8, 1, 2) powiązał te praktyki z kultem „królowej niebios” opisanym przez Jeremiasza i zacytował Jeremiasza 7:18 oraz 44:25 (Epiphanius, red. Karl Holl, Lipsk 1933, t. 3, ss. 476, 482, 483).
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)